روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است
آري افطار ِ ُرطب در رمضان مستحب است

روز ِ ماه ِ رمضان زلف ميفشان كه فقيه
بخورد روزهً خود را به گماني كه شب است

زير ِ لب وقت ِ نوشتن همه كَس نقطه نهد
اين عجب نقطهً خال ِ تو به بالاي لب است

يارب اين نقطهً لب را كه به بالا بنهاد ؟
نقطه هرجا غلط افتاد چشيدن ادب است

منعم از عشق كُند زاهد و آگه نبود
شهرت عشق ِ من از ملك ِ عجم تا عرب است

عشق آن است كه از روي ِ حقيقت باشد
هر كه را عشق مَجازي است ، حمال الحطب است

گر صبوحي به وصال ِ رُخ ِ جانان جان داد

سودن ِ چهره به خاك ِ سر ِ كويش ادب است

***

شاطر عباس صبوحی