در جهنمیم
اُردیبهشت آمد و ما در جهنّمیــم
همسایه ی تراژدی و همدم غمیــم
مانند سیمهای موازی، دکل...دکل
بی بوسه، بی بغل، همه ی سال با همبم
سالی فقط دو روز به ما خیره می شوند
ما یا حسین های سیاه محرمیم
نعمت به ما نیامده، نفرین نصیب ماست
ما سیب نیم خورده ی حـوّا و آدمیــم
حتی دعای ما به خدا هم نمی رسد
ما منزوی ترین کُره در کُل عالمیم..
شروین سلیمانی
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۷/۰۴ ساعت 11 توسط محمود فرزين
|
نظرات شما فانوس را روشن تر خواهدکرد: