شعری از  حیدر علی عنایتی بیدگلی:

بیا ای یــــــــــــــار

بیا ای یـــــــــــــار

بیا دوباره حکایت کن

                           قصۀ قدیمی دوست داشتن را

بیا دوباره حکایت کن

                           از عطر سالهــای دور

بیا از طعم باران بگــو

                           در دشتهای خشک

بگو از جغرافیای دل

                          که چقدر سرسبز بود

                          در تاریخ تشنۀ این ولایت

حکایت کن

              از آوازهای شبـــانه

              در کرت های آفتاب سوخته

حکایت کن

             از نسیم کویر

             در بستر رمل های تبدار

حکایت کن

            از هوای اردیبهشت

            بر فراز برج حمتاباد!

بگو از درای اشتران

                در سحرگاه لطیف خرداد

بگو از هندوانۀ سمبک

               از کالکِ چاله

                              از صدای بامداد

بیا ای یـــــار

بیا ای یـــــار

بیا حکایت کن

               از کوچه های غبارآلود

               از سایه سار دیوارهای بلند

               از چاشتگاه خلوت تابستان

              از خاکی که هنوز بوی صبح می داد

                                     در حوالی ظهـــر

حکایت کن

             از قاصدیِ نخود سیاه

             از ترس ها ،از لرز ها

از عصمت کلام

            بر لب های کال

«در دهلیزخانه هایی که بوی تاریخ داشت»

 

****

حکایت کن

               از طلوع صبح

                           بر پشت بام همسایه

از نور باران ظهر

از گرگ و میش دم شوم!

از گرد و غبار کوچه های مدرسه

از هم آغوشی بی پروای باد بگو

                   با بادگیرهای بلند

                  در متن وسیع آسمان

حکایت کن

               از پشکم و مهتابی

               از اتاق گوشواره

               از پنجدری

              وز بام کاهگلی

بگو«چه بوی تلخی داشت

                                ریسمان شو کرده»

بگو از چرخ ،از بُنچار؟،از دوک،ازچرخمال

                    بگو از دستهای پر چروک

بیا ای یار

 بیا از پلّه های نجیب و خسته بگو

از سردابه های خنک خواهش و وهم

از گیسوان تابدار

از پیراهن های گلدار چیت

                               که در انتظار فردا بود

بگو

از بیدی،از سورمه،از آبی،از سیر،از روشن

بگو از

      حاشیه،از کناره،ازبوم

حکایت کن ای یار

حکایت کن ازغنا

                    در سفره های فقر

از دماغ های چاق

                   در سلامت برخورد

از نجابت چشم

در دود اسپند

از من بپرس«یادم هست؟

                                 معنی پاتنی را......»

بگو که حَسون چه شکلی بود؟

ورونه به چه کار می آمد؟

بگو«بازی تاویزی چند مرد می خواست؟

چفته و گو با صبح جمعه چه ارتباطی داشت؟

از سخاوت آ ب انبار بگو

                            در قحط سال شبنم

از طراوت تُنگی

از صدای غلغله....

 

****

یادت هست؟

                  دیوار هر خانه

                                  چه حریم

                                              با حرمتی بود؟

               .....و طپش های نارس قلب

               چه زود به بار می نشست؟

 

*****

بگو از اذان دم صبح

بگو از نماز سر ظهـــر

                    در مسجدی

                               که بوی خدا می داد

                               کهنه گلیم خاک خورده اش

حکایت کن

                   از اواخر اسفند

حکایت کن از «ککُج و ململوسی»

بگو از گیوه های آجیده

                    از پارچۀ قرامنگوله

سکّۀ دهشاهی

                   یادت نرود

                             که چه برقی داشت

بگو ای یار

بگو که قصه ناتمام است

     بگو که حکایت باقی است