پیش من بنشین ولی چیزی نپرس از شادی ام

دلخوشم هر لحظه با غم های مادر زادی ام !


گرد و خاک درد با هر سرفه ام رو می شود
دوستان ! من وارث گنجینه ی اجدادی ام !

برق آذر می جهد از سایه ی اردیبهشت

بهمن سردی ست آن سوی تب مردادی ام !


من همان سرباز مجروحم که می پرسد مدام

کو تنم ؟ کو میهنم ؟ کو خانه و آبادی ام ؟


با زغالی می نویسم روی هر دیوار شهر:
” در قفس محبوسم اما عاشق آزادی ام ! “

       سعید توکلی**** ,وبلاگ سعید توکلی:http://saeedtavakoli.blogfa.com/