اُردیبهشت آمد و ما در جهنّمیــم

همسایه ی تراژدی و همدم غمیــم

مانند سیمهای موازی، دکل...دکل

بی بوسه، بی بغل، همه ی سال با همبم

 

سالی فقط دو روز به ما خیره می شوند

ما یا حسین های سیاه محرمیم

نعمت به ما نیامده، نفرین نصیب ماست

ما سیب نیم خورده ی حـوّا و آدمیــم

حتی دعای ما به خدا هم نمی رسد

ما منزوی ترین کُره در کُل عالمیم..

 

شروین سلیمانی