فانوس

               نه ز بادم و نه زآتش. که نواده ی زمینم!

منم و چراغ خردی که بمیرد از نسیمی    

                نه سپیده دم به دستم، نه ستاره بر جبینم

منم و ردای تنگی که به جز من اش نگنجد    

                  نه فلک بر آستانم، نه خدا در آستینم 

نه حق حقم، نه نا حق. نه بدم، نه خوب مطلق  

        سیه و سپیدم: ابلق! که به نیک و بد عجینم

نه برانمش. نه در بر، کشمش. غم است دیگر! 

          چه بگویم از حریفی که من اش نمی گزینم؟

نزنم نمک به زخمی که همیشگی است، باری، 

            که نه خسته ی نخستین، نه خراب آخرینم

تب بوسه ایم از آن لب، به غنیمت است امشب   

          که نه آگهم که فردا، چه نشسته در کمینم

                                                                             حسین منزوی