فانوس

تو به من خندیدی 

*****************************

در تـــــو

******************************************

در شبان غم تنهایی خویش

من در این تاریکی

من در این تیره شب جانفرسا

زائر ظلمت گیسوی توام.

گیسوان تو شب بی پایان

جنگل عطرآلود

من هنوز از اثر عطر نفس های تو سرشار سرور ،

گرم رقصی موزون .

در شب گیسوی پرپیچ تو راهی می جست.

گونه ام بستر رود .

در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود .

**********************************

 *************************************

ارزش انسان:

دشتها آلودست

در لجنزار گل لاله نخواهد رویید

در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید ؟

فکر نان باید کرد

و هوایی که در آن

نفسی تازه کنیم

گل گندم خوب است

گل خوبی زیباست

ای دریغا که همه مزرعه دلها را

علف هرزه کین پوشاندست

هیچکس فکر نکرد

که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

که چرا سیمان نیست

وکسی فکر نکرد

که چرا ایمان نیست

وزمانی شده است

که به غیر از انسان

هیچ چیز ارزان نیست .

== <حمید مصد ق> ==